Kuran-ı Kerim 63. Sure - Münafikun Suresi Türkçe Meali Oku

Medine’de inmiş olup 11 ayettir. Sure adını esas konusundan almıştır. Münafıkların iki yüzlülükleri, içlerinden müminlerin felaketlerini istedikleri halde onların yüzlerine gülmelerini bildirip müminleri uyarır. Dünyanın geçici zevklerine bağlanmamaları için öğüt verilerek, müminlere münafıklık tehlikesinden kurtuluş yolu gösterilir. Bu sure Beni Mustalık gazvesinin hemen peşinden, hicri 5. yılda indirilmiştir.

Bismillahirrahmanirrahim.

1 – Münafıklar sana geldiklerinde: “Biz, senin Allah’ın Resulü olduğuna şahitlik ederiz.” derler.

Allah da senin Kendisinin elçisi olduğunu elbet bilir.

Bununla beraber, Allah, onların bunu söylerken yalan söylediklerine, samimi olmadıklarına şahitlik eder.

2 – Onlar yeminlerini kalkan olarak kullanıp insanları Allah’ın yolundan uzaklaştırırlar.

Yaptıkları bu iş ne kötü bir iştir!

3 – Çünkü onlar önce inandıklarını iddia ettiler, sonra inkara gittiler.

Bu sebeple kalbleri mühürlendi.

Artık onlar hakkı anlamazlar.

4 – Onları gördüğünde kalıpları kıyafetleri senin hoşuna gider, onları beğenirsin.

Konuştuklarında sözlerine kulak verirsin.

Gerçekte ise onlar, adeta koltuklarına dayanan, içi boş, ruhsuz kütüklere benzerler.

İçleri boş, ödlek olduklarından çıkan her sesten pirelenir, her yeni haberi kendi aleyhlerinde sanırlar.

Onlar düşmandır, onlardan sakının. Allah belalarını versin onların! Nasıl da hakikatten vazgeçiyorlar. [9,30; 33,19]

Onlar hakkında “Allah belalarını versin!” ifadesi beddua olmayıp, onların cezaya müstahak olduklarının Allah tarafından bildirilmesidir.

5 – Onlara: “Gelin, Resulullahın huzuruna varın, sizin için dua etsin, Allah’tan size af dilesin.” denildiğinde,

açıktan bir şey söyleyemediklerinden, kibirlerinden ötürü başlarını sağa sola büker, içten içe homurdanırlar

ve onların kibirli bir şekilde tövbeye yanaşmayıp yan çizdiklerini görürsün.

6 – Ha mağfiret diledin, ha dilemedin, onlara göre birdir.

Elbette Allah, fasıklığı tabiat haline getirenleri  hidayet etmez, emellerine ulaştırmaz. [9,80]

Hidayet istemeyen, doğru yola davet edildiğinde kibirlenerek reddeden kimseyi zorla hidayete getirmek Allah’ın adeti değildir.

7 – Onlar: “Resulullahın etrafındaki fakirlere infak etmeyin, destek olmayın ki dağılsınlar” diyen bedbahtlardır.

Halbuki göklerin ve yerin bütün hazineleri Allah’ındır, lakin münafıklar bunu bilmezler, anlamazlar.

Münafıkların önderi Abdullah İbn ubey idi. Peygamberimizin hicretinden önceki liderlik konumu sarsıldığı için, ömrünün sonuna kadar onu çekemedi. Her fırsatta Medineli hemşehrilerini, yabancı durumda olan muhacirler aleyhine kışkırtmaya çalıştı. Dünyevi şartlarda, her iki tarafı da tahrik edip çarpıştırmak pek kolaydı. Zaman zaman kritik, gergin anlar yaşandı, fakat Allah müminleri korudu. Peygamber Efendimizin rehberliği, Ensar ve Muhacirlerin basiretleri muhtemel olayları önledi.

Hicretin 5. yılında gerçekleşen Beni Mustalık seferinde, suyu daha önce alma meselesinden dolayı Mekkeli Cehcah ile, Medineli Sinan arasında kavga çıkınca her biri kendi hemşehrilerini yardıma çağırdı. İbn Übey olayı fırsat bilerek, “Besle kargayı oysun gözünü!” kabilinden sözler söyleyerek muhacirler aleyhinde kışkırtmaya başladı. Bunları işiten pek genç yaştaki Zeyd İbn Erkam (r.a) derhal durumu Hz. Peygamber (a.s.)’a iletti. Huzura çağırılan İbn Übey yaptığı işi inkar etti. Zeyd zor duruma düştü. Vahyin gelişi ile durum kesinleşti. İbn Übey, Efendimizin huzuruna varıp özür dilemeyi ve Allah’a istiğfar etmeyi gururuna yediremedi.

8 – Hem derler ki: “Medineye bir dönelim; göreceksiniz aziz olan, zelil olanı oradan dışarı atacaktır.” Heyhat! İzzet, Allah’ın, Resulünün ve müminlerindir. Ne var ki münafıklar bunu bilmezler.

Münafıklar akılları sıra Medinelilere dayandıklarından kendilerini güçlü, Mekkelileri sığıntı sandıklarından onları Medine’den çıkartıp İslamı zayıflatma hülyaları kuruyorlardı.

9 – Ey iman edenler! Ne mallarınız, ne evlatlarınız sizi Allah’ı zikretmekten alıkoymasın! Bilin ki böyle yapanlar, en büyük kayba uğrarlar.

10-11 – Sizden birinize ölüm gelip çatmadan önce, size nasib ettiğimiz imkanlardan Allah yolunda harcayın!

Ölüm gelip çatınca: “Ya Rabbi, az mühlet ver bana, bak nasıl hayırlar yapacağım, tam takva ehlinden olacağım!” diyecek olsa da, Allah vadesi gelen hiçbir kimsenin ecelini ertelemez. Allah yaptığınız her şeyden haberdardır. [14,44; 23,99-100]